ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ -> NikLoha :) @ subs4series.com
Οι ωκεανοί, φαινομενικά απεριόριστοι,
μας προκαλούν μία αίσθηση δέους, θαυμασμού και μερικές φορές φόβου.
Καλύπτουν το 70% της επιφάνειας του πλανήτη μας
κι όμως τους έχουμε εξερευνήσει πολύ λίγο.
Κρυμμένα κάτω από τα κύματα ακριβώς κάτω από τα πόδια μου,
υπάρχουν πλάσματα πέρα από την φαντασία μας.
Με επαναστατική τεχνολογία, μπορούμε να εισέλθουμε σε νέους κόσμους...
...και να ρίξουμε φως σε μέρη
που μόλις μία γεννιά πριν ήταν αδύνατο να δούμε.
Επίσης συνηδειτοποιήσαμε ένα δυσάρεστο γεγονός.
Η υγεία των ωκαεανών μας απειλείται.
Αλλάζουν με ταχύτερο ρυθμό όσο ποτέ άλλοτε στην ανθρώπινη ιστορία.
Ποτέ δεν υπήρξε πιο κρίσιμη εποχή
για να αποκαλύψουμε τι συμβαίνει κάτω από την επιφάνεια της θάλασσας.
Σε αυτό το πρώτο επεισόδιο,
Θα ταξιδέψουμε σε όλη την υδρόγειο από τα τροπικά και ζεστά νερά
έως τα πιο παγωμένα γύρω από τους πόλους.
Για να κατανοήσουμε καλύτερα την ζωή κάτω από τα κύματα.
Είναι το "Γαλάζιος Πλανήτης II".
ΕΝΑΣ ΩΚΕΑΝΟΣ
Η επιφάνεια του ωκεανού κρύβει πολλά πλάσματα που ζουν από κάτω
αλλά όχι όλα.
Ρινοδελφίνια.
Είναι απίστευτα έξυπνα.
Και μαζί με αυτή την εξυπνάδα, έρχεται και το παιχνίδι.
Σερφάτουν.
Και από ότι συμπαιρένουμε, το κάνουν καθαρά για ψυχαγωγία.
Αλλα για να κατανοήσουμε κατάλληλα τον αληθινό τους χαρακτήρα,
πρέπει να ταξιδέψουμε μαζί τους στον κόσμο τους.
Ένα κοπάδι από ρινοδελφίνια επισκέπτεται ένα κοραλιογενή ύφαλο στην Κόκκινη Θάλασσα.
Για τους μικρότερους, υπάρχουν πράγματα για να μάθουν.
Οι ενληλικοι οδηγούν ένα μικρό σε ένα συγκεκριμένο, σαν θάμνο κοράλλι,
που ονμάζεται Γοργόνια.
Κι εδώ, οι ενήλικοι συμπεριφέρονται λίγο περίεργα.
Σκόπιμα τρίβονται ανάμεσα από τα φύλλα.
Το μικρό τους φαίνεται απρόθυμο να το κάνει.
Βλέποντας τους μεγαλύτερους,
μπορεί να συνειδητοποιήσει ότι είναι κάτι που οφείλει να κάνει.
Στην πραγματικότητα, τα φύλλα της Γοργόνιας, είναι καλυμμένα με μία βλέννα
που μπορεί να έχουν αντιφλεγμονώδεις και αντιμικροβιακές ιδιότητες.
Οπότε τα ενήλικα δελφίνια μπορεί να το κάνουν αυτό
για να προστατευτούν από μολύνσεις.
Τα δελφίνια έχουν αποκομήσει γνώση από τον ύφαλο
μας ωθεί να ψάξουμε για νέα φάρμακα εδώ.
Οι τροπικοί κοραλλιογενείς ύφαλοι
καταλαμβάνουν μόνο το ένα δέκατο από το 1% του πυθμένα του ωκεανού.
Αλλά τα ρηχά και ζεστά νερά τους καθώς και οι σταθερές συνθήκες όλο τον χρόνο,
υποστηρίζουν μία από τις πιο πολυσύχναστες και ποικίλες κοινότητες
που μπορεί να βρει κανείς στους ωκεανούς.
Και υπάρχουν νέες ανακαλύψεις να γίνουν σε καθένα από αυτούς.
Ένα πλάσμα στον Μεγάλο Κοραλλιογενή Ύφαλο της Αυστραλίας
προκαλεί την κατανόησή μας για την νοημοσύνης των ψαριών.
Ένα ψάρι Χαυλιόδοντας.
Και μπορείτε να δείτε γιατί πήρε αυτό το όνομα.
Κάνει κάτι που λίγοι θα πίστευαν ότι μπορεί να κάνει ένα ψάρι.
Κάθε πρωί, ταξιδεύει στην άκρη του ύφαλου.
Ψάχνει να φάει κάτι το ιδιαίτερο
μεταξύ των κοραλλιών και της άμμου.
Να ένα.
Ένα μικρό κοχύλι.
Αλλά πώς να το ανοίξει για να φτάσει στο κρέας;
Το πάει πίσω
στην ειδική του κουζίνα.
Ένα κοράλλι σε σχήμα μπωλ
που έχει ένα ιδιαίτερο τοίχωμα στο εσωτερικό του, το οποίο χρησιμοποιεί πάντα.
Δεν είναι εύκολο χωρίς χέρια.
Ξαναπροσπαθεί.
Αλλά έχει μεγάλη αποφασιστικότητα
κι εκπληκτική ακρίβεια.
Επιτέλους.
Οπότε να ένα ψάρι που χρησιμοποιεί εργαλεία.
Κάποια ψάρια είναι πιο έξυπνα από όσο νομίζετε.
Η πυκνότητα των ζώων στους τροπικούς υφάλους
δημιουργεί αναπόφευκτο κι ακράιο ανταγωνισμό.
Όχι μόνο γι αυτούς που ζουν μέσα στον ύφαλο
αλλά και για τα πουλιά που πετούν από πάνω τους.
Κατά την διάρκεια της ξηρασίας,
πάνω από μισό εκατομμύριο θαλασσοπούλια
συγκεντρώνονται σε αυτή την απομακρυσμένη ατόλη του Ινδικού Ωκεανού.
Οι νεοσσοί τους είναι ακόμα μέσα στο σκοτεινό τους, νεανικό φτέρωμα.
Διαφέρουν σε ηλικία.
Ενώ οι πιο ώριμοι νεοσσοί πετάνε δοκιμαστικά,
άλλοι δεν είναι ακόμα έτοιμοι.
Αυτοί που τώρα μαθαίνουν να πετάνε
χρησιμοποιούν τη ρηχή λιμνοθάλασσα που βρίσκεται στο κέντρο της ατόλης
ως εκπαιδευτικό έδαφος.
Είναι δύσκολο για μερικα από αυτά να πετάνε ψηλά για πολύ.
Γιγάντια ΤΡΕΒΑΛΕΙΣ.
Συνήθως, είναι μοναχικοί κυνηγοί,
αλλά περίπου 50 απ' αυτούς έχουν έρθει εδώ από γειτονικούς υφάλους
αφού τους προσέλκυσε η αφθονία πιθανή λείας.
Οι νεοσσοί παραμένουν έξω από το νερό αν μπορούν,
πίνουν κιόλας καθώς πετάνε.
Αν οι "Τρεβάλεις" θέλουν να πιάσουν κάποιο τώρα,
πρέπει να παίξουν το παιχνίδι τους.
Οπότε εδώ έχουμε ένα ψάρι το οποίο παραδόξως
έχει εγκέφαλο ικανό να υπολογίσει την ταχύτητα,
το ύψος και την τροχιά ένος πουλιού.
Έρχεται η ώρα όπου κάθε νεοσσός πρέπει να πετάξει
καινα συλλέξει τροφή μόνος του.
Οι γονείς τους, τους οδηγούν στο χώρο εκπαίδευσης.
Αν θέλουν να επιβιώσουν,
πρέπει να μάθουν γρληγορα.
Μετά από ένα μήνα εκπαίδευσης πάνω από τη λιμνοθάλασσα,
οι νεαροί αρχίζουν να φεύγουν
έξω στην ανοιχτή θάλασσα.
Στους ωκεανούς βρίσκεται το 97% του νερού όλου του πλανήτη.
Ο ήλιος ζεσταίνει την επιφάνειά τους και το νερό εξατμίζεται.
Οι υδρατμοί ανεβαίνουν στον ουρανό
μέχρι να κρυώσουν και να συμπυκνωθούν σε πανύψηλα σύννεφα.
Τα οποία δημιουργούν τεράστιες καταιγίδες.
Η κίνηση της γης εκτρέπει τις καταιγίδες αυτές
βόρεια και νότια σε ψυχρότερα μέρη.
Καθώς ταξιδεύουν πάνω από την θάλασσα,
οι άνεμοί τους δημιουργούν τεράστιες διογκώσεις στο νερό.
Οι οποίες όταν φθάσουν σε ρηχά νερά,
υψώνονται σε γιγαντιαία κύματα.
Στη διάρκεια ζωής της, μία μεγάλη καταιγίδα απελευθερώνει ενέργεια
που ισούται με 10.000 πυρηνικές βόμβες.
Αυτές είναι οι εποχιακές θάλασσες.
Κι όταν ζεσταίνουν την άνοιξη,
μπορεί ξαφνικά να γεμίσουν με ζωή.
Σαλάχια "Μόμπουλα" έχουν συγκεντρωθεί στη θάλασσα Κορτέζ του Μεξικού
σε μεγάλους αριθμούς.
Γιατί κάνουν άλματα;
Μήπως για να ειδοποιήσουν ότι βρίσκονται εδώ;
Κανείς δεν γνωρίζει.
Τρέφονται κυρίως την νύχτα
γιατί τότε τεράστιες ποσότητες πλαγκτόν ανυψώνονται από τον βυθό.
Η αναστάτωση του νερού διεγείρει πολά πλαγκτονικά πλάσματα
στο φως...
Μόνο που τώρα διαθέτουμε την τεχνολογία για να καταγράψουμε την αχνή τους λάμψη.
Τα τρεφόμενα σαλάχια κολυμπούν ανάμεσά τους
δημιουργώντας ένα απίστευτο "μπαλέτο" ζωής και θανάτου.
Ο πλούτος αυτών των υδάτων βασίζεται σε μικροσκοπικά φυτά,
το φυτοπλαγκτόν,
το οποίο ανθίζει σε μια τέτοια τεράστια κλίμακα που μας ωφελούν όλους.
Αυτό, μαζί με τα φύκια και την βλάστηση του βυθού,
παράγουν τόσο οξυγόνο
όσο όλα τα δάση και οι χλοώδεις πεδιάδες στην ξηρά.
Κάθε άνοιξη στη Νέα Ζηλανδία
η εποχιακή αφθονία προσελκύει σπάνιους επισκέπτες.
"Ψευδοφάλαινες Δολοφόνοι".
Είναι συγγενείς της "Όρκας",
με έξι μέτρα μήκος ζυγίζοντας πάνω από 1 τόνο.
Φαίνεται να αναζητούν δελφίνια.
Και υπάρχουν πολλά σε αυτά τα παράκτια ύδατα.
Εδώ, "Ρινοδέλφινα" παραμένουν μαζί
κουβεντιάζοντας συνεχώς με σφυρίγματα και κλικ.
Κάτι τέτοιο συνεχίζεται για μίλια υποθαλάσσια.
Οι "Ψευδοφάλαινες Δολοφόνοι" τα έχουν εντοπίσει.
Κολυμπώντας με 10 κόμβους, οι δολοφόνοι τα πλησιάζουν γρήγορα.
Αλλά τότε, συμβαίνει κάτι το εξωπραγματικό.
Τα δελφίνια κάνουν στροφή The dolphins turn
σαν να θέλουν να καλωσορίσουν τους διώχτες τους.
Φαίνεται να αλλάζουν την πορεία τους.
Θα μπορούσε να σημαίνει ότι προσπαθούν να επικοινωνήσουν.
Οι επιστήμονες που μελετάνε αυτή την ετήσια συνάντηση,
πιστεύουν ότι κάποια μπορούν να αναγνωρίσουν το ένα το άλλο.
Κι όμως, φαίνεται ότι αυτά τα διαφορετικά είδη
είναι παλιοί φίλοι.
Μαζί συγκεντώνονται σε έναν ενοποιημένο στρατό
που φθάνει τον αριθμό των 1000.
Αυτή η τρομερή κυνηγετική δύναμη συλλέγει τώρα τα πλούτη
που έρχονται με το καλοκαίρι της Νέας Ζηλανδίας.
Σε όλα τα υψηλότερα γεωγραφικά πλάτη,
εποχιακές θάλασσες ανθίζουν κάτω από τον καλοκαιρινό ήλιο.
Εδώ στην Αλάσκα, θαλάσσιες βίδρες συχνάζουν κάτω από την σκιά
μεγάλων υποβρύχιων δασών.
Γιγάντια φύκια, τα μεγαλύτερα από όλα αποτελούν το σπίτι όλων των ειδών ζωής.
Στον πάτο του δάσους, θαλάσσιοι αχινοί προχωράνε ανάμεσα από τα φύκια.
Αλλού υπάρχουν θαλάσσια αγγούρια συνεχώς πεινασμένα.
Και μέσα αυτή την υπό ανάπτυξη κατάσταση,
θαυμάσια καμουφλαρισμένοι "Δράκοι της θάλασσας".
Στα υποθαλάσσια δάση της Βόρειας Ιαπωνίας,
οι κάτοικοι αυτού του βυθισμένου ναυαγίου
περιμένουν τις καλοκαιρινές θερμοκρασίες να φθάσουν τους 16 βαθμούς Κελσίου.
Τότε για μερικούς είναι εποχή ζευγαρώματος.
Ένα είδος γιγάντιας λαβρίδας που ονομάζεται "Κόμπουνταϊ".
Αυτό είναι ένα αρσενικό.
Κι από γυναικία άποψη, είναι ιδιαίτερα όμορφος.
Έχει μάκρος ένα μέτρο και ζυγίζει 75 κιλά.
Πολύ μεγαλύτερος σε σχέση με το μικρότερο Θυληκό
Κι είναι έτοιμος για να αναπαράγει.
Προσπαθεί να ζυγαρώσει μαζί της
και με οποιαδήποτε από μια ντουζίνα θυληκά που ζουν στην περιοχή του,
όποτε βρίσκει ευκαιρία.
Αλλά τα θυληκά που είναι πάνω από 10 χρονών μεγάλα
δίνουν λίγη προσοχή στην προέλασή του.
Αυτό γίνεται διότι όταν κάποιο μεγάλο θυληκό
φθάσει σε ένα κρίσιμο μέγεθος το σώμα του,
μπορεί να ξεκινήσει μία δραματική μεταμόρφωση.
Για τους τελευταίους λίγους μήνες,
συγκεκριμένα ένζυμα μέσα στο σώμα του παύουν να λειτουργούν,
κι αρχίζουν να κυκλοφορούν αντρικές ορμόνες.
Όσο περνάει ο χρόνος,
το κεφάλι του διαστέλλεται
και το πηγούνι του μακραίνει.
Αυτή άλλαξε σε αυτός.
Κι έτσι έρχεται και μία αλλαγή στην ιδιοσυγκρασία.
Το παλιό αρσενικό που κυβερνά όλα τα θυληκά εδώ
προκαλείται πρόσωπο με προσώπο.
Όσο πιο βολβώδες το κεφάλι,
τόσο περισσότερο εκφοβίζει έναν αντίπαλο.
Η περιοχή έχει ένα νέο κυβερνήτη πλέον.
Μόνο τα πιο μεγάλα θυληκα μεταμορφώνονται με αυτό τον τρόπο.
Αλλά η αλλαγή τους επιτρέπει tνα έχουν περισσότερους συντρόφους,
έτσι θα έχουν και περισσότερους απογόνους που θα φέρουν τα γονίδιά τους.
Αλλά ένα νέο αρσενικό δεν μπορεί να εφησυχάζεται.
Μέσα στο σώμα κάθε θυληκού "Κόμπουνταϊ",
υπάρχει ένα νέο αρσενικό σε αναμονή.
Όσο πιο κοντά ταξιδεύουμε στους πόλους, τόσο πιο κρύα γίνεται η θάλασσα.
Παγώβουνα εμφανίζονται.
Τράστιες πλάκες που έχουν αποκολληθεί
από παγετώνες που γλυστράνε στη θάλασσα.
Έπειτα η επιφάνεια αρχίζει να παγώνει.
Ενώ τα χρώματα του Σέλας λάμπουν ψηλά,
ακόμα και στα βάθη του Χειμώνα,
υπάρχουν μερικά καλά μέρη βόρεια του Αρκτικού κύκλου
που παραμένουν ανοιχτά.
Τα Φιορδ της βόρειας Νορβηγίας παραμένουν χωρίς πάγο
εξαιτίας ενός γιγάντιου ρεύματος, το "Ρέυμα του Κόλπου",
που ρέει εδώ από τον νότο
φέρνοντας ζεστασιά από την Καραϊβική.
Και κάθε χειμώνα,
δισεκατομμύρια ρέγγες βρίσκουν εδώ καταφύγιο.
Κι ακολουθώντας τις...
...Όρκες.
Τουλάχιστον χίλιες από αυτές.
Πιθανότατα η μεγαλύτερη συγκέντρωση από Όρκες στον πλανήτη.
Οι ρέγγες είναι πολλές αλλά μέσα στα ελικώδη Φιόρδ
δεν είναι εύκολο να εντοπιστούν.
Οι συγκεκριμένες Όρκες, ωστόσο,
είναι ειδικοί στο κυνήγι ψαριών.
Λειτουργούν σαν ομάδα,
συντονίζοντας την προσέγγισή τους καλώντας δυνατά η μία την άλλη.
Μαζεύουν τις ρέγγες σε όλο και πιο μικρά κοπάδια.
Κολυμπούν από κάτω τους,
παγιδεύοντάς τες στην επιφάνεια της θάλασσας.
Και τώρα οι Όρκες χρησιμοποιούν το ειδικό τους όπλο.
Χτυπάνε τις ουρές τους με τέτοια δύναμη,
που τα οστικά κύματα αναισθητοποιούν τις ρέγγες.
Έπειτα τα αναίσθητα θύματα συλλέγονται με ευκολία.
Αλλά όλη αυτή η αναταραχή προσελκύει κι άλλους.
"Μεγαλόπτερες" φάλαινες.
Προσχωρούν στη δράση.
Πλησιάζουν το κοπάδι από κάτω κι έπειτα ανεβαίνουν προς τα πάνω,
συλλέγουν έτσι μέχρι κι εκατό κιλά ρέγγες με μία μόνο μπουκιά.
Οι "Μεγαλόπτερες" είναι σχετικά νεοφερμένες.
Άρχισαν να έρχονται εδώ την τελευταία δεκαετία.
Οι πολικές θάλλασες είναι τόσο πλούσιες
όπου φαίνεται να υπάρχει αρκετό φαγητό για όλους.
Ωστόσο, που αλλού θα μπορούσε να υπάρχει
τόσος πλούτος αν όχι εδώ στο "Ρεύμα του Κόλπου".
Τα ρεύματα του ωκεανού, στην πραγματικότητα, είναι κρίσιμα στην ευημερία του πλανήτη μας.
Διανέμουν την θερμότητα του ήλιου προς τους πόλους
από τον Ισημερινό,
διατηρώντας ένα κλίμα ευνοϊκό για ζωή σχεδόν παντού.
Από την δημιουργία του καιρού έως την παραγωγή οξυγόνου,
οι θάλασσες διατηρούν τον πλανήτη μας υγιή.
Αλλά τώρα υπάρχουν ανησυχητικά σημάδια
για το ότι οι συνθήκες στους ωκεανούς,
οι οποίες είχαν παραμείνει σχετικά σταθερές για χιλιετίες,
αλλάζουν ριζικά.
Εδώ στην Αρκτική είναι περισσότερο εμφανές από οπουδήποτε.
Εδώ, τα τελευταία 30 χρόνια,
η έκταση του πάγου το καλοκαίρι έχει μειωθεί κατά 40%.
Αυτή η ξαφνική αύξηση της θερμοκρασίας,
όπου πιθανή αιτία είναι η ανθρώπινη δραστηριότητα,
έχει βαθιές επιπτώσεις στην άγρια ζωή.
Οι Θαλάσσιοι Ίπποι είναι μεταξύ αυτών που επηρεάζονται σοβαρά.
Κάθε ενήλικο θυληκό πρέπει να βρει ένα ασφαλές μέρος
όπου το 80 κιλών μικρό της θα μπορεί να ξεκουραστεί.
Ο περισσότερος πάγος υποχωρεί
από την περιοχή των Θαλάσσιων Ίππων,
και τώρα θα πρέπει να βγουν στην ξηρά.
Αλλά ένα κοπάδι από εκατοντάδες νευρικές μητέρες,
με μερικές να ζυγίζουν σχεδόν ένα τόνο, δεν είναι ότι καλύτερο.
Οι Θαλάσσιοι Ίπποι στην ξηρά στριμώχνονται μαζί για καλό λόγο.
Πολικές Αρκούδες.
Ένα πλήρως ανεπτυγμένο αρσενικό είναι γιγαντιαίο...
...πολύ μεγάλο για να το αντιμετωπίσει ακόμη και μια πολική αρκούδα.
Η αρκούδα ψάχνει για κάποιο μικρό.
Η οσμή της αρκούδας σημαίνει συναγερμό στην αποικία.
Οι θαλάσσιοι Ίπποι υποχωρούν στην θάλασσα.
Η αρκούδα γνωρίζει ότι δεν μπορεί να τους πιάσει εκεί.
Αλλά κι αυτή έχει μικρά που πρέπει να θρέψει.
Τι πρέπει να κάνει μία μητέρα;
Μία μητέρα Θαλάσσιος Ίππος πρέπει να βρει ένα μέρος
για να ξεκουραστεί το μικρό της.
Ίσως ένα παγόβουνο να κάνει,
αλλά δεν είναι η πρώτη που το βρίσκει.
Κατάλληλα μέρη έχουν ήδη καταληφθεί.
Άλλες μητέρες δεν θέλουν να τα μοιραστούν.
Κι αυτές, χρειάζονται ένα κομμάτι πάγου όπου μπορούν να προστατέψουν τα μικρά τους.
Μία απελπισμένη μητέρα δεν μπορεί παρά να εκβιάσει τον δρόμο της μέσα.
Αυτή την φορά όλοι χάνουν.
Το να βρει κάποιος το κατάλληλο μέρος σε αυτές τις λιωμένες ακτές
γίνεται όλο και πιο δύσκολο.
Λύνοντας τα προβλήματα μαζί δημιουργείται ένας πολύ δυνατός δεσμός
κι έτσι η μητέρα θα μείνει σε επαφή με το μικρό της για την υπόλοιπη ζωή της.
Αλλά ποιος ξέρει τι μέλλον θα έχουν.
Καταλαβαίνοντας περισσότερα για την πολυπλοκότητα
της ζωής των θαλάσσιων πλασμάτων,
αρχίζουμε να εκτιμάμε το πόσο ευαίσθητο είναι το σπίτι τους.
Ο μπλε πλανήτης μας.
Το "Μπλε Πλανήτης ΙI" γυρίζεται 4 χρόνια τώρα.
Οι ομάδες έχου εξερευνήσει κάθε ωκεανό,
αναζητώντας εντυπωσιακές κι ανεξιστόριστες ιστορίες,
πολλές καινούριες στην επιστήμη.
Φέρνοντας μια νέα κατανόηση για τη ζωή κάτω από τα κύματα.
Εξοπλισμός τελευταίας τεχνολογίας αθόρυβος και σταθερός
επέτρεψε στις ομάδες μας να έρθουν πιο κοντά και για περισσότερο χρόνο.
Για την εξερεύνηση του τελευταίου μας συνόρου, τον βυθό,
ξοδέψαμε χίλιες ώρες υποβρυχίως
πάνω από μισό μίλι κάτω από την επιφάνεια.
Νέα καινοτόμα τεχνολογία κάμερας
μας επιτρέπει να καταγράψουμε στιγμές που δεν έχουμε ξαναδεί ποτέ.
Κάμερες χαμηλού φωτισμού καταγράφουν μαγικά γεγονότα σχεδόν αόρατα στο γυμνό μάτι.
Ανιχνευτικές κάμερες δίνουν μία εντελώς νέα οπτική γωνία
στην ζωή μικροσκοπικών πλασμάτων.
Έρχεται, έρχεται.
Ενώ κάμερες παρακολούθησης μας δείχνουν μία σφαιρική εικόνα του ωκεανού.
Η θάλασσα είναι ένα απρόβλεπτο κι επικύνδινο μέρος για να δουλεύει κανείς.
Περισσότερο από πουθενά αλλού, εδώ, στην άγρια ακτή της Νοτίου Αφρικής.
Σπίτι των δελφινιών που σερφάρουν.
Η αποστολή της ομάδας εδώ είναι να κολυμπήσει δίπλα στα δελφίνια
και να καταγράψει την συμπεριφορά τους στο σερφ πολύ πιο λεπτομερής από ποτέ.
Οι θάλασσες αυτές είναι "περίεργες",
γι αυτό προσλάβανε ντόπιους επαγγελματίες σέρφερς για να τους καθοδηγήσουν.
Αλλά φέτος, τα κύματα είναι μεγαλύτερα από ότι περίμεναν όλοι.
Λίγο τρομακτικό για ένα σέρφερ καμεραμάν, Κρις Μπράϊαν.
Ναι, νιώθω αρκετό άγχος, οο....
Υπάρχει μεγάλη διόγκωση του νερού εκεί έξω.
Αρκετά μεγάλη. Σαν να υπάρχουν κύματα με 20 πόδια ύψος εκεί έξω,
και μμ, ναι αυτή θα είναι πιθανός η αγριότερη θάλασσα που έχω βγει ποτέ.
Χωρίς ρίσκα, καμία αμοιβή, υποθέτω.
Ο Κρις έχει μία κάμερα υψηλής ταχύτητας
για να καταγράφει σε πολύ αργή κίνηση την δράση ανάμεσα στα κύματα.
Η πρόκληση είναι να πλησιάσουμε τα δελφίνια στα κύματα όσο πιο κοντά γίνεται.
Τα καλά νέα είναι ότι τα δελφίνια φάνηκαν στον ορίζοντα.
Μμ, είπανε ότι θα είναι η μεγαλύτερη φουρτούνα του χρόνου και...
Εϊ, δεν έχω ξαναδεί κάτι παρόμοιο.
Είναι πολύ μεγαλύτερο από ότι είχα φανταστεί.
Με αυτά τα κύματα,
ο μόνος τρόπος να πλησιάσει κανείς τα δελφίνια είναι με ένα τζεκ σκι.
Θα είναι μεγάλη πρόκληση για αυτούς
να βρουν το δρόμο προς τα έξω.
Επιτέλους, οι λεπτομερείς γνώσεις του οδηγού
τους βγάζουν με ασφάλεια από τους κυματοθραύστες,
αλλά τα δελφίνια δεν φαίνονται πουθενά,
αφήνοντας το πλήρωμα αντιμέτωπο με μία τρομακτική αλήθεια
αυτή του να βγει πάλι έξω στη ακτή.
Συνεχίστε, συνεχίστε!
Πως ήταν;
Αρκατά άγριο, ναι.
Το κύμα βασικά χτύπησε το πίσω μέρος της βάρκας,
κι έλεγα, "Πάμε, πάμε. φύγετε από εδώ, παιδιά. Φύγετε."
Άκουσα ένα μεγάλο χτύπημα κι αναπήδησα
προσπαθώντας να κρατήσω την κάμερα και μμ, βγήκα από εκεί,
αλλά, ναι, ταράχτηκα.
Άλλη μία μέρα στο γραφείο.
Την επόμενη μέρα η κατάσταση ξαφνικά άλλαξε.
Άφθονα δελφίνια...
αλλά και πιο ήρεμη θάλασσα.
Έχουμε παντελής έλλειψη από κύματα.
Πρόσεχε, πρόσεχε, πρεόσεχε.
Συχνά στον ωκεανό,
αν γνωρίζεις ότι είσαι στο σωστό μέρος,
πρέπει απλά να έχεις την υπομονή για να περιμένεις την κατάλληλη στιγμή.
Μία εβδομάδα αργότερα και μία καταιγίδα πάλι ξεκινάει
στην άγρια ακτή και μαζί και το σέρφινγκ.
Είναι σαν ένας νευρικός ενθουσιασμός.
Οι συνθήκες είναι τέλειες. Είναι αυτό που περιμέναμε.
Και τα δελφίνια το γνωρίζουν.
Αλλά ο Κρις παλεύει για μία σταθερή λήψη.
Κοιτάξτε εδώ.
Γεια σας, κύριε. Αα, αυτό είναι δύσκολο.
Λίγο δύσκολο χωρίς τζετ σκι, Αα, προσπαθώ να βρω την σωστή γωνία.
Οπότε, θα προσπαθήσω με το φουσκωτό (Zodiac)
και ελπίζω να είμαι πιο τυχερός πάνω σε αυτό.
Το φουσκωτό σκάφος δίνει στον Κρις μία μεγαλύτερη,
σταθερότερη πλατφόρμα για καταγραφή.
Επιτέλους, είναι στο σωστό σημείο την κατάλληλη στιγμή.
Και το αποτέλεσμα εκπληκτικό.
Είναι φοβερό!
Αποστολή εξετελέσθει.
Κι αυτό το υλικό πλέον είναι διαθέσιμο
για ευρεία επιστημονική μελέτη.
Στοιχεία που υποστηρίζουν ότι τα δελφίνια σερφάρουν
για την δημιουργία φιλιών, ανάπτυξη κοινωνικών δεξιοτήτων
και για την ευχαρίστηση που τους προσφέρει.
Επόμενο επεισόδιο.
"Ο Βυθός".
Ένας κόσμος πλουσιότερος από ότι έχουμε ποτέ φανταστεί,
όπου πλάσματα ευδοκιμούν,
στις πιο ακραίες συνθήκες στη γη.